Söylemediklerimi işitin lütfen!
Bana aldanmayın!
Yüzüm bir maskedir,
Sizi aldatmasın.Binlerce maskem var,
Çıkarmaya korktuğum,
Ve
Hiçbiri ben değilim…
Olmadığımı göstermek
İkinci doğam oldu.

“Kendinden emin biri” dersiniz,
Sanki; güllük gülistanlık
Benim için herşey…
Adım güven belirtir,
Ve
Oyunumun adı;
“Ağırbaşlılık”tır.
İçimde ve dışımda denizler sakin,
Her şeyin kumandanı ben…
Kimseye gereksinme duymayan
Ben…
Fakat, inanmayın bana,
Lütfen!

Herşey dışta, düzgün ve cilalı
Hiç yıpranmayan, her zaman saklayan
O maske!
Altta ne güven ne de rahatlık…
Altta,
Karışıklık, korku ve yalnızlık içinde bocalayan
Gerçek ben!
Ama saklarım bu gerçeği savunuculukla.
Kimsenin bilmesini istemem…
Zayıf taraflarımı düşündükçe
Titrer ve sararırım…
Ya başkaları görürse iç dünyamı…
Gerçek ben ve yalnızlığımı!
İşte;
Maskelerimi onun için takarım…

Onun için, arkalarına saklanacak
Maskeler yaratırım…
Onlar;
Gösterişte kullanabileceğim
Parlatılmış yüzlerim.
Beni korur, bakan gözlerden.

Beni olduğum gibi kabul edecek,
Sevecek
Bakışları bulamazsam,
Solacak kuruyacak gerçek ben…
Ve
Ben bunu biliyorum.
Beni kendi maskelerimden kurtaracak,
Kurduğum hapishaneden kaçıracak
Diktiğim engellerden aşıracak,
Beni seven,
Beni anlayan
Bakışlar olacak.
Bana,
“Sen değerlisin” diyecek,
“Maskesizken daha bir insansın”
“Daha yakın, daha bir dostsun”
Diyecek bir bakışa
Beni gören bir bakışa
Muhtacım…

Benim yanıma sokulman kolay olmayacaktır!
Uyarırım seni dost!
Uzun yıllar kendini yetersiz hissetmiş ben,
Sana kendini kolayca açamayacaktır.
Bütün gücümle tutunacağım maskelerime
Ne kadar sokulursan yakınıma,
O denli şiddetli geri iteceğim seni.

Kim olduğumu merak ediyor musun?
Hiç merak etme.
Ben, çevrendeki
Her erkek ve kadınım.
Maske takan her insanım.

Charles C. Finn
Çeviri: Doğan Cüceloğlu

Ms-Dos,windows3.1,windows95,windows98,ME,XP. Evet Microsoft’un neredeyse tüm işletim sistemlerini kullandım. Başka hiçbir işletim sistemi kullanmadım diyebilirim. Ne hayal nede teşebbüs ettim açıkçası. Ta ki Pardus 2007 Kararlı Sürüm yayınlanana kadar. Bir çok soru işaretleriyle, acabalarla arkadaşımdan aldığım Pardus cd’sini bilgisayarıma taktım.

Sonrası kendiliğinden geldi. Evet çok güzel bir karşılama ekranından sonra, yaklaşık 35 dakikalık kolay bir kurulum veee işte PARDUS. Merakla nasıl birşey çıkacak acaba diye beklerken, tek kelimeyle mükemmel bir masaüstü karşıladı beni. Herşey son derece tanıdık ve kesinlikle daha güzeldi. Son derece zevkli simgeler, pencere dizaynları ve en önemlisi oldukça hızlı açılan programlar. Şunu çok rahatlıkla söyleyebilirim ki, özellikle ev kullanıcıları için, Pardus‘ta arayıpta bulamayacağınız hiç bir şey yok. Hatta daha fazlası ve özgürce, hiçbir kısıtlama olmadan , gönül rahatlığıyla ve de en önemlisi hırsızlık yapmadan kullanabileceğiniz sınırsız sayıda program var. Windows’taki olmazsa olmaz diyeceğiniz tüm programların bir muadili kesinlikle Pardus‘ta var.

Hiç bir driver problemi yaşamadım ve tüm donanımlarımı otomatik olarak tanıdı. Zaten size yardım için anında müdahele edecek yüzlerce Pardus kullanıcısı var. Yeter ki internet bağlantınız olsun. Şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki, Pardus‘un arayüzü tek kelimeyle harika. Yaklaşık bir aydır kullanıyorum,diğer sürücümdeki windowsu hiç açma gereği duymadım. Geçenlerde bir dosyama bakmak için windowsu açtığımda, o senelerdir kullandığım emektar bana son derece virane göründü. Henüz denememiş olanlar varsa kesinlikle bir denemelerini öneririm. Asla pişman olmayacaksınız.

Hoşgeldin Pardus ve iyi ki varsın Pardus. Yaşasın özgürlük, yaşasın PARDUS!…

Zengin bir adam Mercedes arabası ile şehirdeki dar bir yoldan geçiyordu. Birden, yoluna aniden fırlayarak elindeki taşı arabasına atan bir çocuk gördü. Kapısına çarpan taşın sesi ile ani fren yapınca, arabası tretuvara çarparak durabildi. Adam öfkeyle arabadan fırladı, çocuğu kolundan tutarak sarsmaya ve:

“-Sen ne yapıyorsun serseri, bak arabamı ne hale getirdin?” diye bağırmaya başladı.

Derin bir üzüntü ve suçluluk duygusu içindeki çocuk:

“-Amca lütfen kızmayın, sizden önce geçen kaç arabaya durması için işaret ettim, hiçbiri durmayınca, arabanıza taş atmak zorunda kaldım.” dedi ve gözyaşları içinde kenarda devrilmiş duran bir tekerlekli özürlü arabasını ve o arabadan düşerek yerde yatan birisini göstererek: “-Ağabeyim yürüyemiyor, onu tekerlekli arabası ile gezdirirken, kayıp devrildi. Yere düştü, kaldırmaya gücüm yetmedi, gelen geçen kimse de yok, siz onu yerden kaldırıp tekerlekli arabasına tekrar oturtmama yardım eder misiniz? Arabanıza taş atıp zarar verdiğim için özür dilerim.” dedi.

Zengin adam, bir anda ne diyeceğini bilemedi, boğazındaki düğümden yutkunarak kurtulmaya çalıştı, yerde yatan çocuğun yanına gitti, onu kaldırıp tekerlekli arabasına oturttu ve cebinden temiz bir mendil çıkararak bacağındaki kanları sildi. Çocuk ve ağabeyi teşekkür etti ve oradan uzaklaştı. Onlar oradan uzaklaşırken zengin adam, hiçbir şey söyleyemeden arkalarından bakakaldı.

Arabasına döndüğünde, çocuğun attığı taşın, arabasının kapısında bıraktığı oyuk şeklindeki derin izi gördü. Çirkin görünümüne rağmen adam, bu derin taş izini hiçbir zaman tamir ettirmedi. Arabadaki bu taş izini şu mesajı hiç unutmamak için sakladı: “Hiçbir zaman, hayatın içinden, birilerinin seni durdurmak ve dikkatini çekmek için taş atmaya mecbur kalacağı kadar hızlı geçme. Allah, ruhumuza ve kalbimize ilhamlar verir. İlhamları algılamak için vaktimiz olmadığında bize (birilerini vesile kılarak) taş fırlatır. İster ruhunun fısıltısını dinle, ister taşı bekle! Seçim senin. Hayatın içinden son hızla geçerken, bir an durup, kendi hayatımızda da bize bazı şeyleri hatırlatmak için atılan taşlar olup olmadığını bir düşünelim.”

Şu siber alemde bir sada’mız olsun diyelim ve besmeleyle başlayalım. Aslında insan düşüncesinin uzayın bir yerlerinde asılı kalması
birilerinin onu görmesi, o düşünce sahibinin varlığını bilmesi gerçekten çok heyecan verici. Var olduğunuzun farkına varıp varlığın gerçek sahibine şükrediyorsunuz.
İnsan bazen sesini duyurmak, başkaları tarafından dinlenmek, bilinmek ister. İnternet bu açıdan bakıldığında muhteşem bir icat olarak karşımıza çıkıyor. On beş yıl öncesinden hayal bile edemeyeceğimiz kavramlarla şu an ilkokul çağındaki çocuklar haşır neşir. En önemlisi herkes kendini bir şekilde ifade edebiliyor. Kaç kişi düşüncelerini televizyonda ya da gazetede dile getirebilir? Ama internet herkese açık, varsın gören olmasın. En azından sesinizi boşluğa salıveriyorsunuz.
İşte bu duygularla ilk yazımı boşluğa saldım. Bütün uzaya selam olsun. İşte burası benim, Muhabbet benim mekanım…Burada bağlamayı ben çalarım
Yüce Allah’a hamdolsun….